8 jaar geleden,  Jan 4 sept. 2005    R.I P.


Elk jaar als het weer naar 4 september loopt word ik onrustig, mijn maag draait steeds om en zie weer de beelden van jou toen je voor mijn voeten dood neerviel aan een hartstilstand.

Dit jaar krijg ik er een ander gevoel bij, het gevoel weer terug te moeten gaan naar de plek in onze (voormalige) caravan waar het allemaal plaats vond.
Nu "wonen" onze beste vrienden daar, op onze plek waar wij 25 jaar lang lief en leed hebben gedeeld.

Steeds sterker word het gevoel er naar toe te moeten fietsen,gisteren heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en op de fiets naar hengelo (g) gestapt.

Wat een mooi

welkom , alsof ik in een warm bad stapte en welkom werd geheten door John mijn goede vriend die ik al meer dan 45 jaar ken.

Het was even slikken toen ik op het terras van de caravan zat en de plek zag waar jij was neergevallen

Maar wat een prachtige middag waarin wij de meest geweldige herinneringen hebben opgehaald met een lach en een traan.

Toen ik weer naar huis fietste gingen mijn tranen als vanzelf lopen en bleven maar stromen, de ontlading van 8 jaar lang wegstoppen van gevoelens.


Ik kijk terug op een dag van overwinning en weer een drempel te zijn overgegaan.

Lienepien

Soulmates?



Ik dacht dat jij mijn soulmate was?
Ik dacht dat jij alles met mij deelde?
Ik dacht dat jij oprecht van mij hield?
Ik dacht jij gaat mij nooit laten vallen!

Nu zijn mijn gedachten leeg
Nu voel ik niets meer...nooit meer
Nu is alles weg
Nu heb ik geen gevoel meer
Nu voelt mijn hart als gebroken


Jij hebt mijn ziel gestolen
stukje bij beetje brak jij het af
was dit een straf?

Mijn leven is en zal nooit meer hetzelfde zijn en worden

Weer een harde levensles................

Ik ben sterk
Ik zal overleven
Ik zal doorgaan
ook zonder jou!

Positiviteit?

Na 3 jaar sukkelen met mijn gezondheid....operatie na operatie ..onbekende virussen en onderdanen die niet willen meewerken op dit moment ben ik het helemaal zat...3 vakantie's moeten annuleren dit jaar....Ik kan het zinnetje "positief blijven niet "meer horen......

Altijd maar dat positief moeten zijn, laat mij eens NIET positief zijn, laat me eens wegzinken in mijn verdriet en onmacht maar dat schijnt niet te mogen van de maatschappij?

Altijd maar die mensen met hun eeuwige smile on her face, dat is toch niet normaal?!  alsof het leven altijd maar één groot feest is, nou voor mij dus niet!

Mijn leven was er één van verdriet, rottigheid en altijd maar rekening moeten houden met de ander, maar nu niet meer !
ik voel me verdrietig, negatief en zie er even geen gat meer in! mag het alsjeblief>?

Ja dag mag en ik laat mij er even in wegzinken.

Positief zijn komt vanzelf wel weer, maar nu even NIET