Elk jaar als het weer naar 4 september loopt word ik onrustig, mijn maag draait steeds om en zie weer de beelden van jou toen je voor mijn voeten dood neerviel aan een hartstilstand.
Dit jaar krijg ik er een ander gevoel bij, het gevoel weer terug te moeten gaan naar de plek in onze (voormalige) caravan waar het allemaal plaats vond.
Nu "wonen" onze beste vrienden daar, op onze plek waar wij 25 jaar lang lief en leed hebben gedeeld.
Steeds sterker word het gevoel er naar toe te moeten fietsen,gisteren heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en op de fiets naar hengelo (g) gestapt.
Wat een mooi
Het was even slikken toen ik op het terras van de caravan zat en de plek zag waar jij was neergevallen
Maar wat een prachtige middag waarin wij de meest geweldige herinneringen hebben opgehaald met een lach en een traan.
Toen ik weer naar huis fietste gingen mijn tranen als vanzelf lopen en bleven maar stromen, de ontlading van 8 jaar lang wegstoppen van gevoelens.
Ik kijk terug op een dag van overwinning en weer een drempel te zijn overgegaan.
Lienepien
Geen opmerkingen:
Een reactie posten